Resurrection (Kristof Hoornaert, 2017)

Reeds lang hebben de Bijbelkenners een verband gezien tussen de berichten over de opstanding van Jezus en verzoeningsverhalen. De leerlingen hebben hun meester in de steek gelaten, allemaal, zodat het zondebokmechanisme Jezus kon grijpen. Na drie dagen, na de sabbat, leven zijn apostelen met de wroeging over hun lafheid. En dan, onverwacht, verschijnt hun Levende Heer.

Een jonge man vermoordt zijn broer in een bos. Hij wast zijn handen en dompelt zich naakt in het water en valt in slaap in het hoge gras. Zal iemand zich over hem neerbuigen, zoals de barmhartige Samaritaan?

Op die vraag geeft de film van Kristof Hoornaert een verhaal als  bezinnend antwoord.

De diep gekwetste gastheer (uitmuntend vertolkt door Johan Leysen) luistert naar het nieuws langs een aftands radiootje, enig contact met de buitenwereld, uitgenomen een telefoon die naar het einde toe een bescheiden rol speelt. En trekt zich dan terug in zijn slaapkamer. Hij knielt voor zijn kruisbeeld en bidt luidop het Onze Vader. Hij herhaalt tweemaal de aanhef: ‘Onze Vader die in de hemel zijt’ en het slot ‘en bevrijd ons van het kwaad!’ Deze uitzonderlijke passage is een uitstekende gelegenheid om te verwijzen naar de laatste film van Tarkovsky, Het offer, waar Alexander hetzelfde doet bij de dreiging van een atoomoorlog. Een jonge kineast verloochent zijn meesters niet, hij kiest ze zorgvuldig uit.

Hoever gaat geweldloosheid? Op die vraag antwoordt het raadselachtig slot. In plaats van de moordenaar zien we de gastheer in gevangenisplunje en een lange omhelzing, zoals in het schilderij van Rembrandt, en de ontknoping van de andere film van Tarkovsky, Solaris, en van Bruno Dumonts L’Humanité. Het plaatsvervangend lijden, dat het mysterie van deze goede week ontcijfert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.