Toespraak Koen Dekorte op de boekvoorstelling

Beste mensen

Bij het begin van de zomer van 2014 was Patrick Perquy hier in de koorruimte in de weer met twee collega’s priesters. Drie mensen die toch al meer tot de rijpere jeugd konden gerekend worden – ik zeg jeugd of jeugdig omdat er bij alle drie een twinkeling in de ogen was – die drie oudere priesters waren hier in de weer om stukken afgebladerd hemelgewelf van deze kerk te schikken op de kerkvloer tot een kunstig geheel. Ze kregen die opdracht van de kunstenaar die toen ons jaarlijks zomerproject voorbereidde.

Ik hoorde toen één van die priesters zeggen: “wat we nu aan het doen zijn, dat is eigenlijk wat we ons hele leven geprobeerd hebben, dat is een stukje van de hemel hier op aarde te brengen.”

Die hemel, die is niet egaal blauw, dat kan je zien in deze kerk. Het hemelgewelf is gelaagd. Achter de blauwe lagen zitten nog sterren en florale motieven: takken, bladeren en kleuren. We bevinden ons hier eigenlijk in een kleurrijke, neogotische kerk: oorspronkelijk waren alle muren geschilderd in pastelkleuren, dat is duidelijk zichtbaar waar de witte verflaag afbladdert. Deze kleurrijke kerk ligt ook wat dwars, want ze ligt niet op het oosten. En als je wat dwarsligt kan je wellicht ook gemakkelijker dwarsverbindingen maken.

Nu denk je misschien, we zijn hier niet gekomen om ingewijd te worden in kerkarchitectuur. Toch vertel Ik dat allemaal, omdat ik zo vertel over onze vriend en compagnon de route: Patrick Perquy. Een kerkgebouw is als een lichaam en voor mij verwijst de Magdalenakerk als ontmoetings- en verdiepingsplek voor een heel divers publiek, met een beeld van de dakloze of beter: thuisloze Jezus op het pleintje, met een koffiebar, met de naam van God verborgen in de tekst (*) hierachter, een kerk met een schommel, met een venster op de wereld  – voor mij verwijst deze kerk naar de mens die we vandaag even in de picture plaatsen, ook al gaat het vandaag paradoxaal niet over hem. Dat zou hij niet gewild hebben. We vieren vandaag ‘een Stem’ die groter is dan onszelf, maar die wel altijd zichtbaar wordt in concrete mensen.

Is er voor de kaft van ons boek ‘Stem die mij roept. Bijbels geloven met Patrick Perquy’ een betere beeld dan dit afbladderend hemelgewelf, als een mantel om het boek heengeslagen. Beeld van een hemel die zijn schakeringen toont, die zijn geheimen maar langzaam prijsgeeft, maar ze tóch prijsgeeft, omdat de zwaartekracht die hemel dwingt af te dalen naar de grond onder onze voeten.

Koen Dekorte

(*) Herstellen verandert het verleden niet. Het maakt toekomst mogelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.